برای مردی که همین روز ها زیر زمین است

اما هوای تو بود که مدت ها به هیچ کجای دردش نمی خورد !

زیر زمین نه مکان نبود . همین لحظه بود اما تو هرگز به این لحظه نیامدی. تاریک بود . به سنگینی نفس می کشیدم . زیر زمین هنوز می رفت . اما تو نمی رسیدی . تنها پنجره رو به ساعت پنج عصر را باز کردم . کمی همه چیز را عقب جلو کردم . مگر چشم های تو را . ایستاد بود   کجا  ایستاده بود ؟ یادت نمی آید ؟  آغاز کودکی بود با طرحی از صخره ای بلند پشت لبش !

می نشست جایی که پیچ نبود . راهی هموار و سر راست می شدم برای تمام کوچه ها ! اما همیشه یادش می رفت کوچه ها را بگذرد . می دانستی جایی از دست ش را می زند . بی خودی رد انگشت هایش را که نبود . می کشیدی . می کشیدی آن قدر که وقتی در پشت آخرین کو چه بن بست بود نشناختت . از تنها پنجره به درونت نگاهی انداخت . تاریک بودی . بو ی تازه ی دود می دادی . راه ش را اوریب کشد . نفسش را عمیق . و حتا آهی را که از سینه ی تو بیرون کشید . می مانست به همه چیز . اشیاء را برای خاطر نامشان دوست داشت و تو را برای خاطر بد نامی ات . رسوا شده بودی .

برگ ها را آبی می دید . آب ها را قهوه ای . می خواست همه ی دیوار ها را غبار بکشد . اما نه غبار رنگی برای اندوه رفتن تو بود که همیشه بر چهره اش مانده بود . هوای چند چیز را به سرش می زد . چه دردی داشت این سرنگ لعنتی. اما هوای تو بود که مدت ها به هیچ کجای دردش نمی خورد . کهنه بودی همیشه دیوار های گلی را با تو اشتباه می گرفت . راستی چرا نمی ریختی . نمی دانی برگ ها پاییز می ریزند .

مگر چند دامن دستش از تو کوتاه بود . بلند شد خوابی که در باغچه ی حیاط کاشته بود . شکوفه داد . اما نرسید  نه! نرسید مانند تو که نمی...

 برای "او" یی که چشم هایش تنهایی آخرم است

شلوار دیگرم را که می پوشم احساس می کنم فقیر نیستم !

از کشف تازه ای می آیی . چشمانت را نمی دانم چه دیده است . همه چیز را در ترکیبی سرخُ سیاه می بیند . می شنیدم نامی را می خواندی و از زبانت خون می چکید . دست هایت را از ابر بیرون آوردی سیاه سیاه بود . در هم تنیده بود پاهایت با راهی که آن وقت شب به چند صدا آن طرفتر ختم می شد . سیاه بود یا سرخ نتوانستم بفهمم . 

آرام می شد همه ی بوم ! مگر گهواره ی که سرخ می رفتُ سیاه می آمد. دوست داشتی کمی همه ی رنگ ها را رفته ببینی . باز می گشت همه چیز سر جای ش  !  رو بر می گرداندی و هیچ نبود . گاهی لبریز می شدی تا پاچه ات . اما سیاهی که مانده بود بر دامنت با تف پاک نمی شد! اما پخش می شد در ذهنت ، زبانت  و گاه چهرات . تمام سرخی را که عرق می ریختی از سنگ می امد . به خوابت می رفت . زیر چشمت هم  می آمد . گاهی هم که کم می آوردی همه چیز را به نام او می خواندی ! 

 شلوار سیاه با خط های ریز سرخ را که می پوشیدی احساس می کردی دیگر فقیر نیستی . دست هایت را از سرما در جیب فرو می بردی . و انگشتانت تا عمق خاک می رفت . انگشتانت را در هم می پچیدی تا مشتی از روشنایی خاک را در جیب پالتو ات بگذاری . اما همه چیز را در آن سیاه چاله ی عظیم از یاد می بردی . مگر نامی را که هنوز از دهانت خون می چکد . فراموش می شدی تا به یاد بیاوری چشمانت را . اما آن روز صبح در صف تنهایی چشمانت را بسته بودی به همه چیز حتا خاکستر مردی که نمی دانست چشمانت چه دیده است . آژیر ها سرخ تر کشید می کشند . صف ها  سیاه تر ادامه پیدا می کردند .    آ  چشمانت نمی دانم چه دیده است از کشف تازه می آیی

 مِه وبلاگم   صدمین پستش را ارسال شد . مِه وبلاگ عزیزم آغاز صد سالگی ات را تبریک می گویم و آرزو دارم آن قدر زنده بمانم تا هزار سالگی ات را نیز ببینم آمین

از كجا آمده اي كه زن‌ها را نمي شناسي ؟

 سه ؛ زن ها روايتي مي شوند . پنهان مي كنند همه چيز را . از تو مي آيند . به كوچه‌ي بغلي مي پيچند . روزنامه هم مي خوانند . يادم مي آيد مانند آب از دهان كودكي مي چكند . تا آخرين آرزوي بستني را به ياد بياورم . نا كوك كه باشند صدايي براي به خواب رفتن نيستند . دلنشيني را با بالكن اشتباه مي گيرند و ساعت‌ها بي هوا مي ايستند . مي دانند براي عبور از مردهاي راه راه بايد منتظر بمانند تا همه چيز سبز شود . جنگل سبز شود . پشت لبم سبز شود.

هنوز هم باور ندارد . هنوز هم نمي گويد از كجا آمده كه زن ها را نمي شناسد . ببين دوباره دارم جلوي خودت ازش مي پرسم . از كجا آمده اي كه زن‌ها را نمي شناسي ؟ چيزي نمي گويد . فقط سر تكان مي دهد . وقتي نبودي ارام گوشه اي نشسته بود . چيزي به‌ش نگفتم . ديدم . نه انگار نيست . صدايش زدم . آره همين طور هست كه مي گويي  خزيده بود  درست زير چرت زني كه از خستگي در تاكسي خواب رفته بود . مي خواستم صدايش بزنم . اما سر برگرداندم ديدم هي مي خواهد پشت شال دختري كه گوشه‌ي كافه سي‌گار مي كشيد خودش را قايم كند .

از نو برايش همه چيز را گفتم . همه چيز را . اما او هنوز اصرا داشت تو چيزي را از من پنهان مي كني . كمي آب آوردم . خواستم با سكوت به آن نگاه كند . هنوز چند لحظه‌‌اي نگذشته بود . شنيدم گريه مي كند . خم شدم تا ببينم . آ   زني برهنه را در اب ديده بود .

هميشه تا مي رفتم كنار پنجره مي آمد . مي خنديد  . مي گفت . هميشه اين پنجره به زني كه دوست دارم راه دارد هميشه حتا وقت هايي كه برف مي بارد . اما نمي دانم چرا حالا ديگر آن  آن پرده نيست . آ  اين ها را كه مي گفتم كمي حالت صورتش تغيير كرد انگار چيزي فهميد باشد  اما نه فكر نكنم