مِه

بارها گفته شده من هم تکرار‌کنم نویسنده‌ای که تجربه‌ای زیست شده را روایت می‌کند اثر‌گذارتر است تا آن‌که برود در کتاب‌خانه‌ي آن چه را که می‌تواند زیست کند به عنوان مواد خام داستانش گرد آورد.هستند كساني نمی‌پذیرند نویسنده می‌تواند هر رویدادی را روایت کند؛ گاه اتفاق‌هایی مانند جنگ، آوارگی، زندان  را باید با پوست گوشت و خون زندگی شده باشد تا نویسنده بتواند اثرگذار خلاق و سرشار بنویسد؛ جورج اورول هم همین کار را می‌کند. برای  این‌که بداند زندان چطور جایی است کاری می‌کند که دستگیرش کنند خودش در گفت‌وگو با اسکات پالمر سردبیر مجله‌ی آی.سی. پی اواخر دهه‌ی چهل قرن بیستم میلادی می‌گوید. این گفت‌وگو در کتاب «نویسندگان نباید سیاسی باشند» گردآوری و ترجمه‌ی هاشم بناپور نشر نقش جهان است، همراه گفت‌وگوهای با خيلي نويسنده‌‌ي با حال ديگر.

 گفت‌وگویی هم از ادواردو گالئانو هست می‌دانید ادواردو همان دهه‌ای که اورول دستگير و زندانی می‌شود آن سوی دنیا در اروگوئه به دنیا می‌آید. او هم زندان می‌رود، چرا؟  بماند. این نویسنده‌ی چپ سال 2000 در گفت‌وگو با اسکات شرمن منتشر شده در مجله ی آتلانتیک آن‌باند می‌گوید «نویسندگان باید هویت خود را در مقام انسان و نویسنده‌ای با کمال حفظ کنند. آنان باید بگویند آن‌چه را که می‌خواهند بگویند. واژه‌ها باید واقعی باشند و باید از دل برآیند، در غیر این صورت ساختگی خواهند بود. وقتی شما امر می‌کنید سیاسی باشیم این واقعا به فاجعه می‌انجامد، به اصطلاح به رئالیسم سوسیالیستی ختم می‌شود که به اندازه‌ی رئالیست کاپیتالیستی خطرناک است.»

«زنان از روشنفکر بودن می‌ترسند» با اين گفته‌ی سوزان سونتاگ عمیقا موافقم، گفت‌وگو با او هم از زاویه‌ای دیگر به نسبت ادبیات و سیاست می‌پردازد کاری که این مجموعه گفت وگوها می‌کند. این نویسنده در پاسخ به سوال خبرنگار که می‌پرسد؛ درباره‌ی آن‌چه  پیش بینی می‌کنید و از آن با عنوان قطب‌زدایی جنس‌ها نام می‌برید از این موضوع می‌گوید «به نظرم پیشرفتی در میان جوان‌ها دیده می‌شود و این بسیار خوب است.جامعه‌ی ما بر مبنای نقش‌های کلیشه‌ای مردان و زنان بوده است و این به نظر بسیار بد و برای زنان مخرب است و راه چندان روشنی هم برای مردان باقی نمی‌گذارد. از این‌رو زنان از روشنفکر بودن می‌ترسند و مردان از داشتن احساسات. در چشم‌اندازی که نقش‌ها به چالش کشیده می شود و تمایزات بین جنس‌ها در موضوعاتی چون لباس، مدل آرایش مو و غیره از بین رفته است، پیشرفت دیده می‌شود و شبیه به پیشرفت پورنوگرافی نیست که من متاسفانه ناظر آنم به نظرم این پیشرفتی مثبت است.»

برگردیم سر وقت ماجرای زندانی شدن اورول، چی شد که دستگیرش کردند؟« در دهه‌ی 1930 در جناح جمهوری‌خواهان در جنگ داخلی اسپانیا شرکت کردم. پیش از آن در پاریس در رستورانی ظرف می‌شستم و گارسونی می‌کردم. مدت زمانی خانه به دوش بودم و به سیر و سیاحت پرداختم با کارگران مهاجر هم سفره شدم و زماني دست به کاری زدم  که دستگیرم کنند تا ببینم زندان چگونه جایی است» در این گفت‌وگو درباره‌ی 1984 با خبرنگار حرف می‌زند و می‌گوید «می‌خواستم کتابی درباره‌ی آینده توتالیتاریسم در جهان واقعی بنویسم. در این رمان کوشیدم سیطره‌ی توتالیتاریسم را به تصویر بکشم»

 

نويسندگان نبايد سياسي باشند
نشر نقش جهان
 شمارگان 1650 نسخه
 قيمت 5500 تومان

 اين يادداشت در كافه كتاب مجله‌ي تجربه منتشر شده است.


برچسب‌ها: ادواردو گالئانو, اسکات پالمر, رئالیسم سوسیالیستی, توتالیتاریسم, جورج اورول, سوزان سونتاگ, مجله‌ي تجربه
نوشته شده در یکشنبه دهم اردیبهشت 1391ساعت 12:40 توسط حسن همایون |
این صفحه را به اشتراک بگذارید

آخرين مطالب
» کسانی فقدان خلاقیت‌شان را پشت بازی‌ها زبانی پنهان می‌کنند
» برف تا کمر در تاریکی نشسته کتاب سال92
» الف بامداد همان‌جور به زن نگاه می‌کند که سعدی علیه‌الرحمه !
» چشم‌انتظاری کتاب‌های ادبیات
» خارجی‌های مقبول
» شعر جهان در عُسرت
» پیشنهاد‌های نوزوی نویسندگان
» آثارِ برگزیده‌ی ادبیات در نظرسنجی مجله‌ی تجربه(سالِ دوم)
» کتاب «گشودن رمان» برای مبتدی‌ها نیست
» شب هایم را بپوش؛ درباره برف تا کمر در تاریکی نشته
Design By : Pars Skin